Mijn atelier, mijn stijl
Schilderen doe ik al een tijdje, sinds de vorige eeuw, om precies te zijn. Ik ben altijd aangetrokken geweest tot kleur, intuïtie en mijn eigen interpretatie van wat er op een doek wil ontstaan. Vanaf het begin had ik de stellige overtuiging dat een kunstwerk nooit precies hoeft te zijn. Het mag ademen, zoeken, ontstaan.
Ik heb kartonnen vol gekladderd, ben trots geweest op wat eruit kwam en heb net zo vaak bokkig werk in de prullenbak gegooid. Soms schilderde ik maanden niet, maar uiteindelijk pakte ik het altijd weer op. Want eigenlijk kan ik niet zonder. Gewoon een ezel in de woonkamer, potten verf in de kast en als mijn hoofd ontplofte, wist ik precies waar ik moest zijn.
Nu woon ik in Frankrijk, en sinds maart vorig jaar heb ik een volwaardig atelier. Zelf gebouwd, tussen de Franse muren, samen met mijn lief. Het was ooit een garage, met levende wezens erin die ik liever niet tegenkom. Het atelier ontstond precies zoals ik een schilderij aanpak: kijken, voelen, aanwezig zijn in de ruimte en de energie laten stromen. Dan weet ik wat ik moet doen, zonder me vast te bijten in het eindresultaat.
Om niet verrast te worden door ongewenste bezoekers heb ik eerst de dikke stenen muren wit gespoten. Wat een heerlijk effect: ruimte, licht, overzicht. Daarna het plafond geïsoleerd, restmaterialen hergebruikt, alles gewit. Toen de pui werd geplaatst, snapte de man er weinig van, maar zodra hij weg was, voelde het alsof mijn atelier eindelijk dicht was, veilig en helemaal van mij.
De kleigrond hebben we rechtgetrokken en er een Franse houten vloer in gebouwd. Met elke stap werd ik blijer. Het voelde alsof het atelier zichzelf vormde, net zoals mijn schilderijen dat doen. Een plek die mij de weg wijst, waar ik kan uiten wat ik voel en kan zijn wie ik ben.
Sinds alles erin staat, is het atelier mijn tweede thuis. Een broeinest, een ontwikkelplek, het ontstaan van kleuren, vormen en energie op doeken en objecten. Het is mijn persoonlijke denktank, oplaadplek, uitlaadklep, thuiskomplek en vooral een productieve ruimte.
Maar boven alles is dit atelier de plek waar mijn liefde voor schilderen vrij kan bewegen. Hier voel ik waarom ik dit al zo lang doe: omdat kleur mij raakt, omdat vorm mij iets vertelt, omdat een doek mij uitnodigt om te luisteren. Schilderen is voor mij geen hobby en geen bezigheid, het is een manier van leven. Een manier om mijn binnenwereld zichtbaar te maken, om ruimte te geven aan wat ik voel, om te laten ontstaan wat woorden soms niet kunnen dragen.
Sinds ik een echt eigen atelier heb, kan ik aan meerdere projecten tegelijk werken en dat heeft iets geopend. Ik ontwikkel mijn stijl, mijn doeken, en mezelf als kunstenaar. Hier mag alles ontstaan zoals het wil. Hier klopt het. Hier vind ik mijn rust, mijn vuur, mijn richting.
En elke keer als ik een penseel oppak, weet ik weer: dit is wie ik ben.